In Rusland
Niet zo lang na de reis naar Parijs kreeg ik de kans om met
een groepsreis naar Rusland te gaan. Mijn belangrijkste reden om mee te gaan
was dat ik Sint Petersburg kon bekijken. Daar was Vaslav
opgegroeid, daar had hij Sergei ontmoet, en hier had hij de Imperial
balletschool bezocht. Thuis had ik al op een plattegrond de belangrijkste
plaatsen gemarkeerd, dat was nog best moeilijk, want het was niet echt
duidelijk waar Vaslav bijvoorbeeld precies gewoond
had. De eerste avond al maakte ik een avondwandeling langs de Neva en bezocht ik de belangrijkste straat: de Nevsky prospect. Bij een theaterkiosk op straat kocht ik
kaartjes voor een voorstelling in het Marijinsky
theater, er was een nieuw ballet waar nog weinig belangstelling voor was, dus
voor weinig geld, ongeveer vijf euro, zat ik op rij vier!
Die avond liep ik nam ik de bus naar het theater toe, het was
een mooi blauwwit gebouw maar helaas werkte het weer niet mee. In de druilerige
regen maakte het theater niet echt een schitterende indruk. Het plein stond vol
met mensen in dure bontjassen, zodat mijn regenjas er vreemd bij afstak.
Binnen was het wel heel mooi, veel rood en goud, lekker
decadent. Ik gaf mijn jas af bij de vestiaire, waar je ook een binocle kon
huren voor enkele kopeke. De zaal was
kleiner dan ik dacht, maar ik stond geďmponeerd stil. Hier had Diaghilev Vaslav voor het eerst zien dansen! Daar was de loge waar de
tsaar de jonge danser had bewonderd.
Op rij vier genoot ik van de voorstelling waarin enorm grote
corps de ballet onvoorstelbaar gelijk konden dansen. In de twee pauzes liep ik
het hele gebouw rond, over de trappen naar boven, naar de foyer en zelfs naar
de toiletten. In een hal stond zelfs een maquette van het gebouw. Helaas waren
er geen portretten of foto’s te vinden van de beroemdheden die hier ooit
gedanst hadden. Ook werden er helaas geen ansichten verkocht. De volgende
ansicht is van veel later.
De volgende dag was het tijd om naar Fontanka
11 te gaan, het huis waar Diaghilev had gewoond. Met de bus kwam ik een eind in
de richting, daarna was het lopen langs de rivier totdat we bij het goede huis
kwamen. Het zag er vervallen uit en veel later werd het blijkbaar afgebroken
want inmiddels staat er een ander gebouw.
Nijinsky had volgens zijn biograaf gewoond aan de Zhelyabova Ulitsa nummer 13, en
volgens de kaart was dat flink uit het centrum.
Ik had geen tijd om daarheen te gaan en achteraf maar goed
ook, want die straat was niet de goede. De Zhelyabova
was inmiddels herdoopt in de Bolshaya Konyushennaya Straat, gelegen waar vroeger de stallen waren
van de tsaar. Veel later kon ik via Google streetview
(geweldige uitvinding!) het volgende plaatje maken. Rechts is het nummer 13 te
zien.
Ik wilde op zoek gaan naar een
theater aan het Jekaterinsky kanaal waar de groep van
Diaghilev in het begin geoefend had. Op de kaart van Sint Petersburg kwam dat
hele kanaal niet voor. Ik vroeg er de gids naar en die keek me verbaasd aan.
“Hoe weet jij dat? Het Gribojedow-kanaal heette vroeger zo, maar dat is al sinds
de revolutie veranderd.”
“Ik lees veel oude boeken,” zei ik.
Het Gribojedow-kanaal was erg groot en op de kaart
was nergens een duidelijk theater te vinden, maar ja, wellicht bestond de Jekaterina-hal niet meer. Tot slot maakte ik nog een foto
van het trein-station, een gebouw dat in ieder geval
Diaghilev vaak betreden had.
Opnieuw genomen op een donkere dag,
maar op zich was het een fraai gebouw, wederom in de bekende kleuren van blauw
en wit. Ook het befaamde Hermitage (wat ik ook bezocht) zag er zo uit.
Hieronder een ansicht van hoe zo’n gebouw er op een zonnige dag uitziet.
In het Hermitage vond ik overigens
een boek waarin een schilderij stond van Diaghilev (portret) Bij mijn weten was
dat driemaal gebeurd.
1893 Somov
Natuurlijk kocht ik het boek en zo keerde
ik tevreden (vooral door het feit dat ik het Marijinsky
had bezocht) terug naar Nederland. © Anne