Kyra NIJINSKA
werd
op 19 juni 1914 geboren in Wenen. Haar vader Vaslav
Nijinsky was in eerste instantie teleurgesteld dat hij geen zoon had (voor
wie hij de naam Vladislav in gedachten had) maar
hechtte zich al snel aan de dochter die zo op hem leek.
Het gezin ging op bezoek bij de ouders van Romola en dan breekt de oorlog uit, omdat Franz Ferdinand
wordt doodgeschoten. Ze moeten blijven als oorlogsgevangenen.
Zodra
Kyra kon lopen, begon ze ook te dansen, bijv. bij een straatorgel, en Vaslav was ervan overtuigd dat ze een danseres zou worden.
*
Na veel bemoeienissen van Diaghilev mag het
gezin in 1915 naar Wenen toe en vandaar mag hij door naar Amerika om bij het
Ballet Russe te dansen. In New York wordt hij begroet
door Diaghilev en Vaslav zet meteen zijn dochter in
zijn armen.
Na de tournee vertrekt het gezin in december 1917 naar
Zwitserland om daar de oorlog af te wachten. Het gaat niet goed met Vaslav, hij haat de bergen en raakt depressief en later
gestoord. Romola laat hem opnemen in Kreuzlingen.
Op 14 juni 1920 wordt de tweede dochter Tamara geboren. Over
haar zijn altijd veel roddels geweest, want hoe kon Vaslav
de vader zijn als hij in de kliniek zat. Tamara schrijft later een biografie
waarin ze deze roddels boos ontkent. Haar neef Alexander bevestigt die echter.
Kyra, Romola en Tamara.
Kyra reist rond met haar ouders en krijgt les van haar
beroemde tante Bronia. Ze bezoekt de Paris Opera
Ballet school en leert in die stad Igor Markevitch
kennen, het laatste vriendje van Diaghilev. Ze huwen op 24 April 1936 te Boedepest in het huis van haar grootouders. Tamara Karsavina, ooit de danspartner van haar vader, is haar
getuige.
Het huwelijk houdt niet lang stand, maar wel lang genoeg om
een zoon geboren te laten worden, Alexei Vaslav Markevitch. Deze wordt
door zijn vader opgevoed.
Kyra danst bij het Ballet Rambert
maar na haar huwelijk ging het snel minder met haar carriere.
Ze woont een tijdlang in Italie en vertrekt later
naar Amerika.
Het liefste danst Kyra de balletten waarin haar vader
schitterde, zoals hieronder in Le spectre de la rose.
In 1982 wordt ze geportretteerd in de film She dances alone, waarin ze onder meer vertelt dat haar moeder
altijd zeer verheugd was als Venetie door water
overstroomd raakte, omdat ze hoopte dat Diaghilev in zijn kist naar de oceaan
zou spoelen; zo groot was haar haat voor haar oude rivaal.
Kyra wijdt zich verder aan het schilderen totdat ze sterft in
1998. Ze liet vier kleinkinderen na.
